Γλαρόλυκοι

Άτυχες λέξεις σε τυχαία σειρά

Περνούν τα χρόνια, αλλάζουν όλα, μα εγώ Ακόμη γράφω στο χαρτί όσα θυμάμαι και ζω Απόψε νιώθω ότι κάτι χρωστώ Ένα τραγούδι που 'πρεπε να γράψω εδώ και καιρό

Είναι γι΄ αυτούς που ‘χουν για πάντα χαθεί Και για εκείνους που τρέμω μην έρθει η μέρα η στερνή Είναι γι’ ανθρώπους που βαθιά αγαπώ Κι αυτή είναι μία από τις λίγες φορές που θα το πω

Βλέπεις, συνέβησαν πολλά τελευταία Και δυστυχώς δεν ήταν όλα ωραία Ξυπνώ πια το πρωί και σκέφτομαι πως κάποιοι δεν θα είναι στη ζωή μου Θεέ μου, μείνε μαζί μου

Γιατί είμ’ αδύναμος στα μάτια τους μπροστά Όποιο κι αν είναι τ' όνομά σου, προσεύχομαι σιωπηλά Για να μη χάσω άλλον ένα φίλο, έναν συγγενή Χρωστώ ακόμη μια αγκαλιά κι ένα φιλί

Πριν να ‘ν’ αργά, θέλω να πω “σ' αγαπώ” Κι εσύ που έφυγες νωρίς, πολύ θα λείψεις Έχω ξεμείνει εδώ, σκυμμένος σ’ ένα γραπτό Να πολεμώ της απουσίας μου τις τύψεις

Γλαρόλυκοι: Ιστορίες από την κρύπτη λύπη. (Tales from the crypt – 1972)

Kanellia: Υ.Γ. Σ’ Μ’ αγαπώ. (P.S. I love you – 2007)

Γλαρόλυκοι: Τα μυαλά ψυχολογικά που κουβαλάς. (Inside out – 2015)

Kanellia: Το μπαρ των (χαμένων) ονείρων. (Coyote ugly – 2000)

Γλαρόλυκοι: Ο κόσμος (σας) δεν είναι αρκετός αρεστός. (The world is not enough – 1999)

Kanellia: Παρθένος Άνεργος ετών 40. (The 40 year old virgin – 2005)

Γλαρόλυκοι: Η αιώνια λιακάδα πλάνη ενός καθαρού πειθήνιου μυαλού. (Eternal sunshine of the spotless mind – 2004)

Kanellia: Η χώρα του αύριο ωχαδερφισμού. (Tomorrowland – 2015)

Γλαρόλυκοι: Jumanji Ελλάδα : Καλώς ήρθατε στη ζούγκλα. (Jumanji: Welcome to the jungle – 2017)

Kanellia: Ο θάνατος του ιερού ελαφιού χρήματος. (The killing of a sacred deer – 2017)

Γλαρόλυκοι: Οι ματωμένες γροθιές του καράτε εργάτη. (The Chinese connection – 1972)

Kanellia: Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες (μπλε) στολές. (The bling ring – 2013)

Γλαρόλυκοι: Τι έκανες μπαμπά στην άγρια δύση φρίκη. (City slickers – 1991)

Kanellia: Άθικτοι Απροσάρμοστοι. (Intouchables – 2011)

Γλαρόλυκοι: Σύζυγος (Ζητείται) Συνάνθρωπος για ενοικίαση. (Just go with it – 2011)

Kanellia: Ο Γάμος Η κουνιστή ουρά του καλύτερού μου φίλου. (My best friend’s wedding – 1997)

Γλαρόλυκοι: Είμαστε Είσαστε διεφθαρμένοι. (Elmer Gantry – 1960)

Kanellia: Η θυσία μιας γυναίκας ενός λαού. (1969)

Γλαρόλυκοι: Έχετε μήνυμα κατάσκοπους στον υπολογιστή σας. (You ‘ve got mail – 1998)

Kanellia: Ο (εσωτερικά) νεκρός. (Dead Man – 1995)

Γλαρόλυκοι: Μερικοί το σε προτιμούν καυτό δειλό. (Some like it hot – 1959)

Kanellia: Η νεράιδα γλάστρα και το παλικάρι ο φουσκωτός. (1969)

Γλαρόλυκοι: Να γδυθώ αφεθώ ή θα με γδύσεις φτύσεις; (A change of seasons – 1980)

Kanellia: Η γυμνή βολική (σας) αλήθεια. (The ugly truth – 2009)

Γλαρόλυκοι: Οι γροθιές ματιές χορεύουν σάμπα. (Non c'è due senza quattro – 1984)

Kanellia: Ο Mαγικός αδίστακτος καθρέφτης. (2016)

Γλαρόλυκοι: Διψασμένος για ηδονή ζωή. (In a lonely place – 1950)

Kanellia: Όταν τελειώσει ο έρωτας η ελπίδα. (L' economie du couple – 2016)

[ Ευχαριστώ πολύ την Κανελλία για την πολύτιμη συμμετοχή της! ❤ ]

Στα πιο όμορφα λόγια μας, λέξεις δεν ειπωθήκαν Τα είπαν όλα τα βλέμματα, οι τρυφερές ματιές Τα νάζια και τα σκέρτσα και τα «τυχαία» αγγίγματα Τα γέλια και τα δάκρυα, τα ποτήρια που μοιραστήκαμε Το φαγητό στα δύο, να ξεγελά την πείνα μας Και η υπόσχεση ενός μεγαλείου που δεν θα υλοποιηθεί ποτέ Θα σε θυμάμαι μέχρι να σε ξεχάσω Όπως ξεχαστήκαμε σ’ εκείνη την παραλία Τη νύχτα που πέθανε ο χρόνος για να γεννηθούν στιγμές Δικός σου Χ.

Θέλω μαζί σου να κερδίζω ό,τι ζω Θέλω να μάθω τη στιγμή να κρατώ και να ελπίζω Θέλω να σ' έχω κοντά μου για φυλαχτό Τη μυρωδιά σου μοναχά να ποθώ, να σε φροντίζω

Θέλω να χτίζω αυτά που αφήνεις να γκρεμιστούν Και μη σε νοιάζει οι άλλοι τι θα πουν Αυτά τα λίγα που 'χουμε εμείς οι δυο, μάθε, αρκούν Και πιο όμορφες μέρες, θα δεις, θα 'ρθουν

Θέλω με τα φτερά σου πτήσεις να κάνω Μέχρι εκεί πάνω που ακούγονται κιθάρες και πιάνο Θέλω να σ' εμπιστευτώ, θέλω να ξέρω δε χάνω Θέλω να πω και δυο κουβέντες παραπάνω

Θέλω να νιώσω δυνατός, αθάνατος, με μια σου ανάσα Ατάκες θέλω να σου κάνω πάσα Για να γελάς, στα μάτια θέλω πάντα να κοιτάς Και μη φοβάσαι, εγώ πατώ όπου πατάς

Όταν με το καλό λήξει η θητεία μου και πάρω επιτέλους απαλλαγή από τις αγγαρείες, σύρτε και βάλτε με δίπλα στο γιο μου. Μόνο σκεπάστε το τομάρι μου με χώμα ελαφρό, ώστε να με βρουν εύκολα τα πλάσματα του βουνού. Γιατί τόσα χρόνια το πνεύμα μου κατέτρωγαν οι άνθρωποι, η σάρκα μου τουλάχιστον ας θρέψει κάποιους που ν’ αξίζουν.

“Το μόνο που είναι σημαντικό για μένα, είναι η ασήμαντη σημαντικότητα της σημασίας.”, είπε με βαρυσήμαντο ποιητικό στόμφο σημαντικού σύγχρονου Έλληνα ποιητή και επέστρεψε στα άνευ σημαντικής σημασίας ποιητικά γραπτά του. “Ποιητεύσαμεν σημαντικώς και σήμερις!”.

Μου αρέσεις πολύ. Θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα. Είναι όμορφα όταν περνάμε χρόνο μαζί.

Γιατί δεν το λέμε;

Έχω αρχίσει να σ' ερωτεύομαι. Νοιάζομαι για σένα. Μου λείπεις όλο και περισσότερο.

Γιατί δεν το λέμε;

Έχεις πολύ γλυκιά φωνή. Τα μάτια σου είναι υπέροχα. Σε σκέφτομαι συνέχεια.

Γιατί δεν το λέμε;

Κάνε μια τρέλα μαζί μου. Έλα να ξενυχτίσουμε απόψε. Εμπιστεύσου μου τα όνειρα σου.

Γιατί δεν το λέμε;

Γιατί κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας; Γιατί παριστάνουμε πως δεν μας νοιάζει; Γιατί γελάμε πίσω από σφιγμένα χείλη; Γιατί καμουφλάρουμε τη συγκίνηση μας;

Γιατί δεν ξεγυμνώνουμε τις ψυχές μας, να τις δουν όλοι; Γιατί δεν ερωτευόμαστε τον έρωτα αδιάντροπα; Γιατί δεν εκθέτουμε δημόσια τις ενδόμυχες σκέψεις μας; Γιατί δεν κάνουμε τον άκρατο ρομαντισμό μας σημαία;

“Θα της μιλούσα, αλλά φαινόταν απασχολημένη.” “Θα του μιλούσα, αλλά ήταν με φίλους.” “Ίσως την ξαναδώ στη δουλειά και της μιλήσω...” “Ίσως τον ξαναπετύχω στο δρόμο και του πω...”

Μίλα γαμώτο. Πες το!

“Τι σε απασχολεί σήμερα;”, ρώτησε τον εαυτό του πριν ξεκινήσει να γράφει. “Με απασχολεί το αύριο.”, αποκρίθηκε η φωνή μέσ’ το κεφάλι του... “Μα ζούμε σήμερα, τώρα!”, ανταπάντησε στην ίδια του τη σκέψη. Κι έγραψε για τη στιγμή, για τις φωνές που ακούει, για τις σκέψεις που τον στοιχειώνουν.

Και τι θα μείνει; Η αλμύρα στα χείλη Μάτια που καίνε απ’ τ’ αλάτι Βροχή και σκόνη στο δέρμα

Όλο το κέρδος; Δέκα εχθροί, πέντε φίλοι Δουλειά και πόνοι στην πλάτη Δυο-τρεις αγάπες και τέρμα

Κι οι θεωρίες, λόγια, πλάνα και στόχοι Τ’ ανεκπλήρωτα «θέλω» Τ’ αναπόφευκτα «πρέπει»

Όλα τα χρόνια, λίγα «ναι», πολλά «όχι» Γέλιο με πένθιμο βέλο Κλάμα που τέλος προσβλέπει

Αυτή η ζωή δεν είναι τίμια φτιαγμένη Για να σταθείς, θα ματώσεις Μέσα από ψέμα και βία

Πριν γεννηθείς σου ‘χουν χαρά κεντημένη Μα για να πάρεις, θα δώσεις Σε σκάρτη αναλογία

Όλα έχουν αλλάξει εδώ γιαγιά...

Η ξυλόσομπα σου αντικαταστάθηκε με μια τηλεόραση Κι έχω χρόνια να φάω ωραία κάστανα Και η ελιά που πηγαίναμε για να με ταΐσεις, δεν υπάρχει πια Την έκοψαν κι από πάνω της έχτισαν ένα έκτρωμα Τα παλιά σου έπιπλα πετάχτηκαν όλα Τ' αντικατέστησαν με άλλα, “μοντέρνα” τα είπαν Και το δωματιάκι που έμενες στα τελευταία σου Το έκαναν αποθήκη και το γέμισαν σαβούρα

Οι άνθρωποι... οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι γιαγιά Δεν έχουν ούτε τις πόρτες ούτε τις καρδιές τους ανοιχτές Και δε μου μιλούν όπως παλιά Τώρα τους νοιάζει τι φορώ και που δουλεύω Οι χωματόδρομοι στρώθηκαν με άσφαλτο Οι αλάνες έγιναν οικοδομικά τετράγωνα Και τα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί, έχουν χαθεί Όλα πια μοιάζουν ξένα και γνώριμα συνάμα

Ξέρω πως δεν είμαι αυτός που ήθελες γιαγιά Έχω αλλάξει κι εγώ, έχω σκληρύνει, έχω αγριέψει Ταίριαξα στους καιρούς και τις περιστάσεις Μα νιώθω πως σε πρόδωσα γιαγιά... Συγνώμη. Μου λείπεις πολύ κάποιες φόρες, όλο και πιο συχνά τελευταία Τόσο που εύχομαι να ήμουν εκεί μαζί σου, μακριά απ' όσα άλλαξαν Μα μια απ' αυτές τις μέρες θα κάνω κάτι σπουδαίο γιαγιά Κάτι για το οποίο θα είσαι περήφανη και θα 'χεις να το λες

Γίνομαι αυτός που έπρεπε, ξεκινώντας μ’ αυτό εδώ το γράμμα γιαγιά...