Έρημο νησί

Είμαι σαν έρημο νησί Στο κέντρο μιας ανθρωποθάλασσας Που όσο κι αν η στάθμη αυξομειώνεται Ποτέ δε φτάνει για να βρέξει τις ακτές μου Μόνο χτυπά και εξατμίζεται στα βράχια μου Κι αν τύχει να περάσουνε μικρές σταγόνες Στ’ άγριο έδαφος φυτρώνουνε αγκάθια

Είμαι σαν έρημο νησί Τίποτα δεν ευδοκιμεί στο στέρφο χώμα μου Μόνο στην κορυφή του όρους, δυο-τρία δέντρα Ζουν από κάτω γλάροι με φτερά σπασμένα Μαζί με λύκους που πεινούν, μα δεν πεθαίνουν Και στον πυρήνα μου κοιμούνται πεταλούδες Που όταν ξυπνούν, με βγάζουν βίαια απ’ τη λήθη