Κλείνω τα μάτια, στέλνω οξυγόνο στον εγκέφαλο
Τροφή για το μυαλό, στίχους να βρω, να γράψω
Βαθιά ανάσα πριν να βουτήξω μέσα στο πέλαγος χιλιάδων σκέψεων
Μήπως και βρω τρόπο τον κόσμο μου ν’ αλλάξω

Ξάφνου φυσά κι όλα τα λόγια εξανεμίζονται
Κι εγώ απ’ την αρχή παλεύω να τα φτιάξω
Μ’ άλλο ένα φύσημα τα λόγια ταξιδεύουν μακρυά
Σ’ εκείνα τα μέρη που ίσως ποτέ μου να μη φτάσω

Σ’ αμμοκορφές που τις σκορπάει ο αέρας
Όρη όπου ο ανθός της γης είναι απάτητος
Δίνει ζωή και παίρνει ζωή, απ’ την αρχή ως το τέλος της μέρας
Πλανιέται ελεύθερος, αιώνιος, ασυγκράτητος

Αν θα μπορούσα να ‘μαι κάτι, θα ‘μουν άνεμος
Να ταξιδεύω εις τους αιώνες των αιώνων
Μία ζεστός, μια παγωμένος, μα ασταμάτητος
Ο γητευτής, ο εραστής, ο ισχυρογνώμων

[ Φωτογραφία ]

Written by Christos Koulaxizis

"Γράφω για Γλάρους και για Λύκους, παραμύθια για ενηλίκους." Ποιήματα, μικροδιηγήματα, παροιμίες, χαϊκού, σκέψεις, ιδέες & εμμονές για όσους/ες δεν φοβούνται τα συναισθήματα στην πιο καθάρια μορφή τους. Διάβασε, αντέγραψε, μοιράσου ελεύθερα ό,τι θες. 📝 https://glarolykoi.net

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s