Το τέρας (Εθισμός)

Αυτή η φωνή μέσ’ το κεφάλι μου, πόσο οικεία πλέον μοιάζει
Κι όταν μιλάει δε με τρομάζει
Γίναμε φίλοι κολλητοί, αδερφικοί
Κι ακολουθώ τυφλά αυτό που με προστάζει

Να μη λυγίσω, να μη ραγίσω, να μη σπάσω
Σ’ αυτόν τον κόσμο που γαμιέται
Στον κόσμο αυτό που η ευτυχία σε ευρώ
Και σε σωματικά υγρά μόνο μετριέται

Ξύπνησα πιο στραβά απ’ ότι άλλες μέρες
Και με τον θάνατο φλερτάρω μ’ ευκολία
Στο κομοδίνο μου φυλάω τη λεπίδα τη στερνή
Κι όλη τη γνώση που δεν πήρα απ’ τα σχολεία

Τι ειρωνεία, εγώ ήμουν πάντα το παιδί
Που ήταν παράδειγμα στους άλλους
Ήμουν πηλός που έπλασαν μπάσταρδων χέρια μια βραδιά
Ήμουν καμάρι στους «μεγάλους»

Μα ο εθισμός μου μεγαλώνει και με τρώει
Και η φωνή που μου μιλάει, ξέρει τι θέλει
Ο άγγελος που παραστράτισε πεινά
Σα να γεννήθηκα για κάποιο φόνο εν τέλει

Κι ο εθισμός βγάζει το τέρας στα ρηχά
Δεν κρύβομαι στην καθώς πρέπει κοινωνία
Δε ντρέπομαι γι’ αυτό που είμαι, στεγανά
Δε ζήτησα, ζω μόνο για την αμαρτία