Χειμώνας μύρισε κι εγώ ακολουθώ τα βήματα σου
Σαν το παιδί κουρνιάζω μέσ’ την αγκαλιά σου
Και χάνομαι, το καρδιοχτύπι σου αισθάνομαι
Περνούν τα χρόνια μα απ’ τη νιότη σου εγώ πιάνομαι

Πατάω πάνω σε νότες συρμάτινων χορδών
Κι απ’ το κρεβάτι μας μετράω τα σημάδια των καιρών
Δε με αγγίζουν, δε με φοβίζουν
Οι δρόμοι όλοι σ’ εσένα θα με γυρίζουν

Γυμνό κορμί, καυτή πνοή, χείλη ενωμένα
Κουμπώνουν σώματα, συ φτιάχτηκες για μένα
Στα περασμένα δεν έχω λόγο να στραφώ
Κοιμάμαι δίπλα σου κι αυτό είναι αρκετό

Το φθόνο της ψυχής μεθώ με τ’ άγγιγμα σου
Μόνιμος κάτοικος βαθιά στα όνειρα σου
Στη γειτονιά σου τ’ άνθη πεθαίνουν στις αυλές
Την ομορφιά σου ζήλεψαν, μα εσύ δε φταις

[ Φωτογραφία ]

Written by Christos Koulaxizis

"Γράφω για Γλάρους και για Λύκους, παραμύθια για ενηλίκους." Ποιήματα, μικροδιηγήματα, παροιμίες, χαϊκού, σκέψεις, ιδέες & εμμονές για όσους/ες δεν φοβούνται τα συναισθήματα στην πιο καθάρια μορφή τους. Διάβασε, αντέγραψε, μοιράσου ελεύθερα ό,τι θες. 📝 https://glarolykoi.net

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s