Χωρίς τίτλο

Χειμώνας μύρισε κι εγώ ακολουθώ τα βήματα σου
Σαν το παιδί κουρνιάζω μέσ’ την αγκαλιά σου
Και χάνομαι, το καρδιοχτύπι σου αισθάνομαι
Περνούν τα χρόνια μα απ’ τη νιότη σου εγώ πιάνομαι

Πατάω πάνω σε νότες συρμάτινων χορδών
Κι απ’ το κρεβάτι μας μετράω τα σημάδια των καιρών
Δε με αγγίζουν, δε με φοβίζουν
Οι δρόμοι όλοι σ’ εσένα θα με γυρίζουν

Γυμνό κορμί, καυτή πνοή, χείλη ενωμένα
Κουμπώνουν σώματα, συ φτιάχτηκες για μένα
Στα περασμένα δεν έχω λόγο να στραφώ
Κοιμάμαι δίπλα σου κι αυτό είναι αρκετό

Το φθόνο της ψυχής μεθώ με τ’ άγγιγμα σου
Μόνιμος κάτοικος βαθιά στα όνειρα σου
Στη γειτονιά σου τ’ άνθη πεθαίνουν στις αυλές
Την ομορφιά σου ζήλεψαν, μα εσύ δε φταις


Πηγή εικόνας