Άνθος της Θεσσαλονίκης

Άνθος της Θεσσαλονίκης
Μέσ’ τα σπλάχνα μου φωτιά
Θα ‘θελα να μου ανήκεις
Να ξυπνάμε αγκαλιά

Άνθος μέσα στα σκουπίδια
Και χρυσός μέσ’ τη βρωμιά
Ομορφιά δίχως στολίδια
Με μια καθαρή καρδιά

Άνθος που όλο μεγαλώνεις
Και πιο μακρυά κοιτάς
Θα ‘θελα να με μαλώνεις
Και μουτράκια να κρατάς

Άνθος που σε χαίρονται άλλοι
Και πως πια να σε μυρίσω
Μια φορά μου ‘φερες ζάλη
Χίλιες θα σε νοσταλγήσω


Πηγή εικόνας