Άνθος της Θεσσαλονίκης
Μέσ’ τα σπλάχνα μου φωτιά
Θα ‘θελα να μου ανήκεις
Να ξυπνάμε αγκαλιά

Άνθος μέσα στα σκουπίδια
Και χρυσός μέσ’ τη βρωμιά
Ομορφιά δίχως στολίδια
Με μια καθαρή καρδιά

Άνθος που όλο μεγαλώνεις
Και πιο μακρυά κοιτάς
Θα ‘θελα να με μαλώνεις
Και μουτράκια να κρατάς

Άνθος που σε χαίρονται άλλοι
Και πως πια να σε μυρίσω
Μια φορά μου ‘φερες ζάλη
Χίλιες θα σε νοσταλγήσω

[ Φωτογραφία ] [ Ορχηστρικό ]

Written by Christos Koulaxizis

"Γράφω για Γλάρους και για Λύκους, παραμύθια για ενηλίκους." Ποιήματα, μικροδιηγήματα, παροιμίες, χαϊκού, σκέψεις, ιδέες & εμμονές για όσους/ες δεν φοβούνται τα συναισθήματα στην πιο καθάρια μορφή τους. Διάβασε, αντέγραψε, μοιράσου ελεύθερα ό,τι θες. 📝 https://glarolykoi.net

One comment

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s