Η ζωή συνεχίζεται

Τα πιτσιρίκια βγαίνουν στο δρόμο να παίξουν μπάλα, να σκονιστούν και να ματώσουν. Οι έφηβοι ζουν τους μεγάλους έρωτες και μεταμορφώνονται σε ποιητές, μουσικούς, ζωγράφους. Οι ενήλικες σφίγγουν τα δόντια και συνεχίζουν να εργάζονται (ή να ψάχνουν για δουλειά) με την ελπίδα να μη λείψει τίποτα στην οικογένεια τους — όσοι δεν έχουν οικογένεια, εργάζονται με την ελπίδα να οικοδομήσουν ένα μέλλον γι’ αυτούς και για τους ανθρώπους που θα μπουν στη ζωή τους. Τα γερόντια κλείνουν την τηλεόραση και βγαίνουν στο μπαλκόνι να πιουν το καφεδάκι τους, χαζεύοντας τη γιαγιά να σκαλίζει τις γλάστρες. Η ζωή συνεχίζεται.

Δεν είν’ ανάμνηση, ούτε προσδοκία. Δεν είναι παραίτηση, ούτε προσευχή. Δεν είναι ευσεβής πόθος, ούτε ουτοπία. Είναι η πραγματικότητα. Είναι οι δρόμοι που τραβάει ο καθένας, παράλληλα με τους προσωπικούς του αγώνες. Γιατί τα πιτσιρίκια θα κάνουν την επανάσταση τους με τα όνειρα, τα γέλια και τις φωνές. Οι έφηβοι θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο με την ανατρεπτική τους τέχνη. Οι ενήλικες θα βγάλουν τα ρούχα της δουλειάς και θα κατεβούν στους δρόμους να φωνάξουν και να χτυπηθούν με τα σκυλιά του κράτους. Τα γερόντια θα καταθέσουν τη σοφία και τις εμπειρίες τους για να εμψυχώσουν όλους τους υπόλοιπους. Και η ζωή συνεχίζεται.

Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Κάθε ανάσα και μια επανάσταση. Κάθε γκολ, κάθε φιλί, κάθε χαμόγελο, κάθε κουβέντα, κάθε αγκαλιά, μια μικρή επανάσταση. Δε μιλάω για πολιτική. Ούτε πιστεύω σε θεούς. Ακουμπάω όμως επάνω σου. Και θέλω να κάνεις το ίδιο. Να μην απελπιστείς. Να μην παραδοθείς. Να μην αναλωθείς. Να συνεχίσεις να ζεις και να μην ξεχνάς να κάνεις την επανάσταση σου. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Να μιλάς, μα και ν’ ακούς. Να χαμογελάς. Να φοβάσαι, αλλά να βάζεις τα στήθια σου μπροστά. Να μοιράζεσαι τα πάντα. Ν’ αποτελείς παράδειγμα. Να εμπνέεις. Να προστατεύεις. Και θα ‘ρθει η στιγμή που όλα θ’ αλλάξουν. Αν δεν τους χαριστούμε, θα ζήσουμε. Δεν είναι ευσεβής πόθος, ούτε ουτοπία. Είναι η πραγματικότητα. Είναι η ζωή που συνεχίζεται.


Πηγή εικόνας