Απρόσωπα πρόσωπα

Πρόσωπα – απρόσωπα, σκυφτά και λυπημένα
Εννιά στους δέκα τα ‘χουνε μόνιμα φορεμένα
Τα τελευταία χρόνια τ’ αντίκριζα και σε μένα
Γιατί δεν έσβηνα ποτέ παλιά απωθημένα

Κι αν είσαι στον πυθμένα, τράβα για επιφάνεια
Της αυτολύπησης συνέπεια είν’ η αδράνεια
Μα σπάσε αυτόν τον κύκλο, δε σου ταιριάζει η θλίψη
Το φως απ’ το χαμόγελο σου, αλήθεια, μου ‘χει λείψει

Ο κόσμος υποφέρει και ψάχνει σωτηρία
Μα θα σωθεί όταν μάθει να παίρνει πρωτοβουλία
Να φτιάχνει ιστορία μόνο μ’ αισιοδοξία
Να χτίζει κάθε μέρα τον έρωτα, τη φιλία

Κι αν όλα μοιάζουν κρύα, άδικα και ανούσια
Φταίει που γίναμε πτωχοί τω πνεύματι ακούσια
Μα τώρα όλα θ’ αλλάξουν, σειρά σου για να ζήσεις
Αγκάλιασε τον άνθρωπο και μη τον ξαναφήσεις

[ Φωτογραφία ] [ Μουσική ] [ Συμμετοχή ]

Written by Christos Koulaxizis

"Γράφω για Γλάρους και για Λύκους, παραμύθια για ενηλίκους." Ποιήματα, μικροδιηγήματα, παροιμίες, χαϊκού, σκέψεις, ιδέες & εμμονές για όσους/ες δεν φοβούνται τα συναισθήματα στην πιο καθάρια μορφή τους. Διάβασε, αντέγραψε, μοιράσου ελεύθερα ό,τι θες. 📝 https://glarolykoi.net

One comment

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: