Γράμμα στη γιαγια

Όλα έχουν αλλάξει εδώ γιαγιά…

Η ξυλόσομπα σου αντικαταστάθηκε με μια τηλεόραση
Κι έχω χρόνια να φάω ωραία κάστανα
Και η ελιά που πηγαίναμε για να με ταΐσεις, δεν υπάρχει πια
Την έκοψαν κι από πάνω της έχτισαν ένα έκτρωμα
Τα παλιά σου έπιπλα πετάχτηκαν όλα
Τ’ αντικατέστησαν με άλλα, “μοντέρνα” τα είπαν
Και το δωματιάκι που έμενες στα τελευταία σου
Το έκαναν αποθήκη και το γέμισαν σαβούρα

Οι άνθρωποι… οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι γιαγιά
Δεν έχουν ούτε τις πόρτες ούτε τις καρδιές τους ανοιχτές
Και δε μου μιλούν όπως παλιά
Τώρα τους νοιάζει τι φορώ και που δουλεύω
Οι χωματόδρομοι στρώθηκαν με άσφαλτο
Οι αλάνες έγιναν οικοδομικά τετράγωνα
Και τα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί, έχουν χαθεί
Όλα πια μοιάζουν ξένα και γνώριμα συνάμα

Ξέρω πως δεν είμαι αυτός που ήθελες γιαγιά
Έχω αλλάξει κι εγώ, έχω σκληρύνει, έχω αγριέψει
Ταίριαξα στους καιρούς και τις περιστάσεις
Μα νιώθω πως σε πρόδωσα γιαγιά… Συγνώμη.
Μου λείπεις πολύ κάποιες φόρες, όλο και πιο συχνά τελευταία
Τόσο που εύχομαι να ήμουν εκεί μαζί σου, μακριά απ’ όσα άλλαξαν
Μα μια απ’ αυτές τις μέρες θα κάνω κάτι σπουδαίο γιαγιά
Κάτι για το οποίο θα είσαι περήφανη και θα ‘χεις να το λες

Γίνομαι αυτός που έπρεπε, ξεκινώντας μ’ αυτό εδώ το γράμμα γιαγιά…


Πηγή εικόνας