Κάθε φορά που η μοναξιά σαν τη σκιά
Πάει να πιει όση ζωή μου ‘χει απομείνει
Μια ξένη ανάσα, ένα γέλιο, μια ματιά
Νέα πατήματα κι ελπίδες πάλι δίνει

Κι αν είν’ ο δρόμος μου μακρύς και με τρομάζει
Έχω κρυμμένα φυλαχτά και μυστικά
Κι αν κάθε νέο μου τραγούδι θα μου μοιάζει
Είναι που γράφω όσα γράφω απ’ την καρδιά

Κι όταν ο κόσμος καταρρέει και φοβάμαι
Όταν δεν έχω το κουράγιο να μιλήσω
Κλείνω τα μάτια, μόνος στο σύμπαν όλο σα να ‘μαι
Ξέρω! Ξέρω τι θα ‘ρθει όταν βοήθεια ζητήσω

Εσύ…

Λίγες γραμμές, φθηνό μελάνι, ερημιά
Και μία θάλασσα στους βράχους του μυαλού μου
Βαριά σιωπή, δάκρυα πολλά, γλυκιά φωτιά
Βγάζουν στο φως άλλο κομμάτι του εαυτού μου

Είναι τα πράγματα που σπάνια αναφέρω
Είναι τα λόγια που πιο σπάνια θα γράψω
Είναι τα όνειρα που θέλω να καταφέρω
Είν’ οι λόγοι που μ’ αναγκάζουνε ψυχή βαθιά να σκάψω

Κάποιος θεός που δε γνωρίζω με κοιτά
Ειρωνικά κι όλο εμπόδια μου βάζει
Μα μια φωνή από μακριά πάντα μιλά
“Τράβα μπροστά” – μου λέει συχνά – “και μη σε νοιάζει”

Εσύ…

[ Φωτογραφία ]

Written by Christos Koulaxizis

"Γράφω για Γλάρους και για Λύκους, παραμύθια για ενηλίκους." Ποιήματα, μικροδιηγήματα, παροιμίες, χαϊκού, σκέψεις, ιδέες & εμμονές για όσους/ες δεν φοβούνται τα συναισθήματα στην πιο καθάρια μορφή τους. Διάβασε, αντέγραψε, μοιράσου ελεύθερα ό,τι θες. 📝 https://glarolykoi.net

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s